Vroeger, als kind, hoorde ik het volwassenen zo vaak zeggen: ach, wat gaat de tijd toch snel. Onzin, dacht ik dan, terwijl ik ongeduldig op de klok keek om te zien of het "even een kwartiertje lief gaan spelen tot mamma klaar is" al afgelopen was.

En nu is het ineens ruim drie maanden geleden dat ik terugkwam uit Japan. Drie maanden ook sinds mijn laatste blogje. Dat er de afgelopen tijd veel gebeurd is, is een understatement. Sinds de beklimming van Fuji-san, want dat was eigenlijk mijn laatste echte verhaal uit Japan, maakte ik nog veel bijzonders mee. Zo rondde ik mijn stage bij Hitachi af met een eindpresentatie van 20 minuten… in het Japans. Met mijn baas, de baas van mijn baas, en de baas van de baas van mijn baas in de zaal, was het wel spannend. Gelukkig had ik volgens Japanse wijze me GRONDIG voorbereid, en klopte mijn verhaal zowel inhoudelijk als qua grammatica. Wat wel lastiger werd tijdens de Q&A sessie, toen ik ineens inhoudelijk lastige, en bovendien in vrij moeilijk Japans gestelde vragen voor de kiezen kreeg. Ik redde me eruit; een applaus en meerdere heel gezellige afscheidsetentjes waren het gevolg.

De laatste weken in Japan waren puur genieten. Mijn ouders en een van mijn zussen kwamen langs voor een bliksembezoek aan Tokyo en Kyoto, en met mijn broer reisde ik door via Osaka langs de kust van de binnenlandse zee naar Hiroshima. Een geweldige reis, met een geweldige reisgenoot. Hoogtepunten waren er teveel om op te noemen. Toch maar proberen: fietsen door Kyoto tot we zere kuiten en zadelpijn hadden (maar wel met de wind door je haar terwijl je over eindeloze grindpaden fietst lang het keizerlijk paleis), lopendeband-sushi eten en eindigen met een obscene stapel lege borden (en een vrolijke kok, die je met plezier alles over vissoorten vertelde), logeren bij een oud besje in Osaka dat ineens voor je neus kon staan en je Japans soms wel, en soms niet begreep, wegdromen op een eiland vol met kunst, ’s nachts rondzwerven door zwoele kustplaatsen waar in de verte een jazzbandje speelde, eb en vloed trotseren om bij een tempel te komen, een mystieke berg beklimmen en ineens op een voormalige filmset staan, leren over de gruwelen van de atoombom… en dan rondwandelen door zonnig Hiroshima, waar oude mannetjes zaten te schaken onder de groene bomen in het park, en een oude man die "Zonnebloem" heette me zijn levensverhaal wilde vertellen. Zomaar dingen die je kunnen overkomen als je op reis gaat als Broer en Zus, gewapend met een reisgids, backpack, fotocamera’s en een aardig mondje Japans.

Er zijn veel, heel veel foto’s van onze reis door Japan en telkens als ik er doorheen klik word ik weer blij. Ik had het niet gedacht, maar ongemerkt heb ik mijn hart verpand aan dat land. Heimwee heb ik nog nooit gehad, hoewel dit fysieke missen, en een hart dat een sprongetje maakt in de borstkas zodra ik iets over Japan hoor of zie, er misschien nog wel dichtbij komt. Ik weet zeker dat ik terugga, ooit, voor langere of kortere tijd. Of het alleen rondreizen wordt of ook weer wonen, dat weet ik nog niet. Maar ik ga zeker weer terug- al is het maar omdat ik Hokkaido nog moet zien. En de herfstblaadjes in de Alpen van Japan.

Maar ik bevind me nu hier. En, truth be told, na een herinburgeringsproces dat vooral bestond uit het wennen aan blonde, lange, luide mensen en de niet-rijdende treinen van de NS, voel ik me weer helemaal thuis. Thuis in Lieflijk (na Tokyo hopeloos provinciaal) Leiden, maar vooral ook weer thuis bij mijn vrienden en familie. Home is where the heart is, u kent het wel.

Stilzitten doe ik echter niet. Het geluk lachte me weer toe en dus kon ik, na een sollicitatie die bestond uit zweten op een tweetal essays en een sollicitatiegesprek dat telefonisch plaatsvond in een hotellobby in Kyoto, beginnen aan de Leergang Buitenlandse Betrekkingen aan Instituut Clingendael. Ja, dat is inderdaad zo tof als het klinkt. Zie om te beginnen de foto van "ons paleisje." Daar leer ik dagelijks ontzettend veel, krijg ik zowel inhoudelijke colleges als vaardighedentrainingen, en lees, schrijf en debatteer ik me een ongeluk. Het rooster is al even sadistisch als dat van de Japanse taallessen vorig jaar, maar wow wat een ontzettend interessante opleiding. Inmiddels ben ik al halverwege de Leergang en hoewel de vermoeidheid zich begint te laten merken, geniet ik nog steeds. In het kader van zo’n opleiding krijgen gebeurtenissen zoals de verkiezingen in de VS ineens extra betekenis, omdat je je zo bezig hebt gehouden met de achtergronden en consequenties van het Amerikaanse buitenlandse beleid. En omdat je bier gaat drinken in Tivoli, Utrecht, luisterend naar bandjes en debatterende Europarlementariërs, terwijl je wacht op de uitslagen. Tja, die uitslagen. Ik kan er veel over zeggen, maar kort en goed: Obama is mijn held. Ik heb nooit idolen gehad, ben er eenvoudigweg niet vatbaar voor, maar als er iemand in de buurt komt dan is hij het wel. Echt de Kennedy/MLK van onze generatie. Nu maar hopen dat hem een langer leven beschoren is dan beide heren (en dat bedoel ik niet cynisch; het is een reëel gevaar).

Enfin, ik geniet. Ik mag me fulltime bezig houden met interessante vraagstukken, waarbij ik echt een kind in een snoepwinkel ben: de ene dag is het “bevroren conflicten in de Kaukasus,” dan doen we weer een simulatie internationale economie, vervolgens krijgen we uitgebreid college over veiligheidsvraagstukken van een NAVO-adviseur, om bij te komen tijdens een grondige presentatietraining… er is gewoon teveel om op te noemen. Echt geweldig dat ik dit kan doen; de tijd gaat, inderdaad, te snel. Tot half december mag ik het Instituut nog thuis noemen, en dan wordt het echt tijd om Serieus het Werkende Leven op te zoeken… De eerste sollicitaties zijn al de deur uit (en de grens over). Stay tuned.